225- münâcât

HASAN CAN

Administrator
Yönetici
MÜNÂCÂT
Gel ey Dâ’î, hemen başla düâya,
elin aç bârgâh-i kibriyâya.

Nice zemânların âh boşuna geçdi,
yapdıkların hep mâzîye karışdı.

Şimdiden sonra insâfa gel bârî,
tevbe et, yalvar da, afv ede Bârî.

Kalbimden söyledim (Estagfirullah),
rücû’ etdim dedim (Tübtü ilallah).

Olup nâdim elim çekdim hevâdan,
pâk etdim kalbimi hubb-i sivâdan.

Hevây-i nefse ve şeytâna uydum,
hatâ etdim ilâhî, şimdi duydum.

İnâbet eyleyip geldim kapına,
yüzüm yere sürüp durdum bâbına.

Yüzüm kara, günâhım çok, elim boş,
lâfa geldikde ammâ sözlerim hoş.

Beni gören sanır ki bir Velîyim,
fekat bilmez ki, bir ahmak deliyim.

Eğer bende olaydı akl-i kâmil,
muhakkak olmaz idim böyle gâfil.

Temizler rahmetinin suyu İlâhî,
benim gibi nice rûy-ı siyâhı.

Ümmîdim kesmem hiç senden İlâhî,
ki Sensin cümle mahlûkun penâhı.

Yüzüm karasına bakma İlâhî,
Cehennem nârında yakma İlâhî.

Yüzüm yokdur, sözüm yokdur İlâhî,
yaşım çokdur, gamım çokdur İlâhî.

Bu Beykozlu Dâ’î kapında bir aç,
fakîrim, bî-kesem gufrâna muhtâc.

Atâ eyle, ganîsin yâ İlâhî,
ki Sensin pâdişâhlar pâdişâhı.

Beni sen yokdan var etdin yâ Rabbî,
nice ni’metler lutf etdin yâ Rabbî.

Aldandım ins ve cin şeytânlarına,
uyamadım Habîbinin yoluna.

Nasîb oldu şimdi bana hidâyet,
gelip sığındım afvına nihâyet.

Niyâz edip, yüzüm sürmeğe geldim,
merhamet için yalvarmağa geldim.

Düâma eyle yâ Rabbî icâbet,
hem dahî şu dileğimi kabûl et.

Kanâ’at ver, tâ olmasın gözüm aç,
senden gayrıya yâ Rab etme muhtâc.

Boyun eğdirme yâ Rab bir habîse,
şükr edeyim lutfuna her ne ise.
Rızkımı halâl yoldan nasîb eyle,
rızânı her isime karîb eyle.
Azrâîle verdigin zemân fermân,
beni hıfz et ki, aldatmaya seytân.
Vereyim îmân ve Kur’ânla cânı,
göreyim fadlınla dâr-ı cinânı.
Eyleme kabrimi hufre-i nîrân,
beni o kara yerde etme hayrân.
Gelince Münker ve Nekîr melekler,
yine Senden budur o dem dilekler.
Bana yumusak etsinler süâli,
vereyim lutfunla dogru cevâbı.
Geldiginde (Men Rabbüke) hitâbı,
kolayca diyeyim (Allahü Rabbî).
Hem, (Men nebiyyüke) deyince bana,
(Muhammed nebiyyî) diyeyim ona.
Sorduklarında dîn-i mübîni,
diyeyim avninle (vel-islâmü dînî).
Diyem sordukda kıblemle imâmım,
ki, kıblem Kâ’bedir, Kur’ân imâmım.
Sen et yâ Rab bana o zemân telkîn,
ede o iki melek beni tahsîn.
Diyem ol demde Münkerle Nekîre,
Senin ihsânın ile bu fakîre.
Hayâtımda bunu her vakt der idim,
nice mevtâya telkîn eyler idim.
Diyeler bana ol dem (tâbe mesvâh)
(henîen lek) murâdın verdi Allah.
Râhat et, tâ olunca rûz-i mahser,
ede Hak kabrini vâsi’ münevver.
Yâ Rab! Kabrimi (Ravda-i Cennet) et,
yalnız bırakma, refîkım rahmet et.
Hem et âbâ ve ecdâdıma rahmet,
olalar, tâ cinânın içre râhat.
Husûsâ vâlideynim eyle magfûr,
ola her birisinin kabri pür nûr.
Ölen ma’sûmlarıma magfiret et,
bana onları mahserde sefî’ et.
Kimin evinde yidimse bir kez nân,
nasîb eyle ona da âb-ı cinân.
Kelâmında buyurdun çünki ey Hak,
(Ücîbü da’veteddâ’) muhakkak.
Dahî evlâdımı, ey yüce Hâlık,
hatâdan hıfz eyle beynel-halâyık.
Önümde bunları izzü seref kıl,
sonunda her birin hayrül-halef kıl.
Masûn et sû-i ef’âlden Ilâhî,
nasîb eyle râzı oldugun râhi.
– 1039 –
Edeler dâimâ tahsîl-i irfân,
olalar herbiri bir kâmil insân.
Ilâhî eyledim sana emânet,
kimse etmeye kasd-i hiyânet.
Edip sâlih amellerle mu’ammer,
rızân et bunlara her ân müyesser.
Bu Dâ’îden edenler istifâde,
irise iki âlemde murâde.
Husûsâ Muhammed ve Mustafâya,
rahmetler eyle bî-nihâye.
Ayırmadın cihânda birbirinden,
ayırma hem cinânda birbirinden.
Olunca yâ Ilâhî rûz-i mahser,
gele karsıma o iki birâder.
Mülâkat nasîb et Cennetde yâ Rab,
ola yanımda her iki müeddeb.
Hele Muhammedin kalbi pür nûrdu,
ledünnî bir ilmle konusurdu.
Onbes yasındayken o fener söndü,
hak âsıkları hep mecnûna döndü.
Kamu üstâdıma hem rahmet eyle,
her birinin makamın Cennet eyle.
Cenâbından budur bir dahî maksûd,
atâ kıl anı da, ey Hayyu Ma’bûd.
Bu günlerdir husûsâ ıyd-i edhâ,
dolacak rahmetinle hâk-i Bathâ.
Bu günlerde açıkdır bâb-ı rahmet,
düâmı red etme yâ Rab rahmet et.
Bu askla dökdüm gözyasını bol bol,
benim bu nevhamı sen eyle makbûl!

[Yukarıdaki münâcât, Beykozda muallim Muhammed bin Receb efendinin 1059 [m. 1649]
da yazdıgı (Nevha-tül-ussak) kitâbından alınmısdır.]


 

Benzer konular

Facebook

Üst Alt