Munzur’un sessizliğinde bir isim yankılanır: Aziz Ağa.
Dağlar onun adını rüzgârla taşır,
Kartallar göğe onun gölgesiyle yükselir.
O, zulmün karşısında eğilmeyen baş,
Haksızlığa karşı çekilen kılıçtı.
Atının nal sesiyle titreşti taş,
Mazlumun duasında oldu ad.
Bir yiğit yaşar,
Bir efsane ölmez…
Aziz Ağa gitti belki,
Ama Munzur’da cesaret hâlâ nöbettedir.